Այս խորաթափանց և կարևորագույն գործը՝ «Սիրելու արվեստը», հիմնարար կերպով պնդում է, որ սերը ոչ թե ինքնաբուխ, կախարդական զգացմունք է կամ բարեհաջող պատահականություն, այլ ուսուցանվող և ակտիվ արվեստ, որը պահանջում է նույնպիսի նվիրվածություն, գիտելիք և փորձ, ինչպես վարպետություն պահանջող ցանկացած այլ զբաղմունք՝ լինի դա երաժշտություն, թե բժշկություն։
Էրիխ Ֆրոմը ներկայացնում է մանրակրկիտ հոգեբանական և փիլիսոփայական վերլուծություն՝ քննելով սիրո տարբեր դրսևորումները՝ եղբայրական, մայրական, էրոտիկ սեր և սեր սեփական անձի հանդեպ, որպեսզի հաստատի դրա ճշմարիտ զարգացման և ըմբռնման խիստ ու համակարգված մեթոդաբանություն։
Այս վարպետորեն գրված աշխատությունն իսպառ վերացնում է ժամանակակից այն համատարած թյուր պատկերացումը, թե սիրո խնդիրը սիրվելու համար ճիշտ օբյեկտ գտնելն է, այլ ոչ թե որպես ակտիվ գործողություն՝ սիրելու սեփական ունակությունը զարգացնելը։
Ի վերջո, Ֆրոմը տրամադրում է հեղինակավոր ուղղում՝ բացահայտելով, որ սիրո հաջողված փորձառությունը ձեռք է բերվում միայն կարգապահության և կենտրոնացվածության հետևողական կիրառման, ինչպես նաև անձնական հասունությանն ու ակտիվ, անվերապահ նվիրաբերմանը համբերատար հանձնառու լինելու միջոցով։
