Դոֆամինային ազգ

Իր «Դոֆամինային ազգ» (Dopamine Nation) գրքում Սթենֆորդի համալսարանի հոգեբույժ դոկտոր Աննա Լեմբկեն առաջ է քաշում այն միտքը, որ անվերջանալի հաճույքներով լի մեր ժամանակակից աշխարհը պարադոքսալ կերպով հանգեցրել է դեպրեսիայի, տագնապի և կախվածությունների մակարդակի աճի։ Նա հիմնավորում է այս փաստարկը բուժառուների պատմությունների, անձնական հուշերի և մատչելի նեյրոգիտության տպավորիչ համադրությամբ՝ բացահայտելով մեր ուղեղում հաճույքի և ցավի միջև առկա նուրբ հավասարակշռությունը։

Կասկածի տակ դնելով այն լայն տարածում գտած համոզմունքը, թե երջանկությունը հաճույքների առավելագույնի հասցնելն է՝ Լեմբկեն ցույց է տալիս, թե ինչպես է մշտական խթանումը վերածրագրավորում մեր ուղեղի պարգևատրման ուղիները՝ ի վերջո ստիպելով մեզ տենչալ ավելին, բայց զգալ ավելի քիչ։

Նրա աշխատությունը ծառայում է որպես խիստ կարևոր ուղղորդում. ճշմարիտ բավարարվածությունը հայտնաբերվում է ոչ թե էյֆորիայի հեշտ որոնման մեջ, այլ գիտակցված վերահավասարակշռման գործընթացում։ Կանխամտածված զսպվածության, ինքնակամ սահմանափակումների և առողջ անհարմարության ընդունման միջոցով մենք կարող ենք վերականգնել ուրախություն ապրելու մեր ունակությունը և վերագտնել բավարարվածությունը պարզ առօրյայում։

Գրքի առանցքային գաղափարն այն է, որ տևական երջանկությունը ոչ թե դոֆամինի հետևից վազելն է, այլ անհարմարությանն առերեսվելու և այն կառավարելու միջոցով ներքին հավասարակշռության հասնելը։